‘Mijn auto, mijn fiscale bijdrage’

Niet alleen de bezoekers van het autosalon maar ook de Belgische fiscus is gek op de auto. Bij de tweejaarlijkse hoogmis van de autoliefhebbers wijzen kritische geesten op het overbodige motorvermogen, de SUV-hype of de ‘groene propaganda’ van de auto-industrie. Als icoon van de consumptiemaatschappij is de auto tevens een belangrijk vehikel van fiscale solidariteit, wat verklaart waarom een radicale nieuwe autofiscaliteit op basis van verbruik in plaats van vermogen niet aan de orde is.

Aandachtspunten:
- De totale fiscale opbrengst van de autofiscaliteit was in 2006 goed voor meer dan 12 miljard Euro of bijna 8% van de totale fiscale ontvangsten van de Belgische overheid. De overheidsontvangsten uit de autofiscaliteit zijn van dezelfde omvang als de overheidsuitgaven aan de belangrijkste solidariteitsmechanismen binnen onze welvaartsstaat of de rentelasten op de uitstaande overheidsschuld.
- Zonder belastingen op behoren een benzineprijs van 60 Eurocent en een dieselprijs van 55 Eurocent tot de mogelijkheden. Per benzinetankbeurt gaat bijna 60% van het factuurbedrag naar de schatkist en dieselrijders betalen een fiscale bijdrage van bijna 50%.
- De impact van de huidige subsidies voor energiezuinige voertuigen op de totale verbruikscijfers is verwaarloosbaar klein. Dankzij BTW-ontvangsten (21%) verdient de overheid bovendien zelfs nog met de korting (van 3 tot 15%) op de verkoop van een zuinig voertuig.
- Wanneer de autoverkoop en het wagenpark op termijn zouden inkrimpen, is een forse daling van de opbrengst uit de autofiscaliteit niet te vermijden. Maar wellicht kiezen toekomstige regeringen dan ter compensatie voor een verhoging van andere belastingen, wat finaal kan resulteren in een lager aanbod van arbeid en een lager niveau van economische activiteit.

Contact:
Johan Albrecht (Itinera Institute & UGent) – johan.albrecht@itinerainstitute.org
T 02 412 02 61